خبر منتسب به من درباره «دریافت سبد معیشت بجای مزد» کذب است

به گزارش پایگاه خبری – تحلیلی رواج ۲۴ به نقل از  کارگر ۲۴،به تازگی خبرگزاری تسنیم تیتری از قول سمیه گلپور رئیس کانون عالی انجمن های صنفی کارگران زد: «کارگران حاضرند به جای مزد، کالاهای سبد معیشت بگیرند» اما گلپور ساعتی بعد با انتشار متنی ضمن تکذیب این خبر گفت: بحثی که مطرح بود درباره حق خواربار بود و تیتر خبر متاسفانه به اشتباه تنظیم شده بود.

سمیه گلپور یادداشت کوتاهی در ارتباط با تیتر جنجالی تسنیم نوشته که آن را در اختیار کارگر ۲۴ قرار داده است.

در یادداشت رئیس کانون عالی انجمن های صنفی کارگران آمده است:

سبد معیشت واقعی یعنی تعیین مزدِ ریالیِ واقعی بحث سبد معیشت، بحث «اقلام» یا «بسته» نیست؛ بحث عدد واقعی مزد است.

هر تلاشی برای تبدیل سبد معیشت به خواروبار یا کمک‌هزینه، انحراف از قانون و تقلیل حق کارگر به حداقل‌های زیستی است.

نخست باید این تفکیک روشن و بدون ابهام گفته شود: سبد معیشت یک پرداخت نیست؛ یک معیار قانونی برای تعیین حداقل مزد است.

مطابق قانون کار، مزد باید به اندازه‌ای تعیین شود که امکان تأمین سبد معیشت را بدهد. بنابراین، سبد معیشت واقعی فقط زمانی معنا دارد که به تعیین مزدِ ریالیِ واقعی منجر شود. در مقابل، آنچه گاه از آن با عنوان «حق خواروبار» یاد می‌شود، جزئی از خود مزد نقدی کارگر است، نه عنوانی مستقل و نه چیزی جدا از حداقل دستمزد.

اگر امروز از مزدی در حدود ۱۲ میلیون تومان سخن گفته می‌شود، تأمین خوراک خانوار کارگری باید در دل همین عدد ممکن باشد، نه اینکه سهمی اسمی برای آن تعریف شود که در عمل هیچ کارکرد معیشتی ندارد.

واقعیت روشن است: همان‌طور که حق مسکن ۳ میلیونی در عمل برای کارگر «خانه» نمی‌شود، سهم دو میلیونیِ خوراک هم برای کارگر «معیشت» نمی‌شود.

با چنین رقمی، نه می‌توان به‌طور مستمر گوشت، مرغ و ماهی تأمین کرد، نه نان و برنج خانوار را نه لبنیات ضروری مانند شیر، ماست، پنیر و کره را و نه حتی اقلام پایه‌ای نظیر روغن، تخم‌مرغ، حبوبات (نخود، لوبیا، عدس، لپه)، میوه و سبزیجات را در حداقلِ لازم برای سلامت یک خانواده کارگری فراهم آورد.

وقتی عددی که در دل مزد گنجانده شده، حتی کفاف حداقل‌های زیستی را نمی‌دهد، تفکیک اسمی اجزای مزد فقط پوشاندن مسئله اصلی است. چه آن را «حق خواروبار» بنامیم، چه «کمک معیشتی»، اگر قدرت خرید واقعی ایجاد نکند، نه حق است و نه حمایت.

نکته‌ی اساسی اینجاست: سبد معیشت مجموعه‌ی کامل هزینه‌های زندگی است؛ مسکن، خوراک، درمان، آموزش، حمل‌ونقل، انرژی، پوشاک و سایر هزینه‌های اجتناب‌ناپذیر. این سبد باید مبنای واقعی و صریح تعیین مزد باشد، نه ابزاری برای کوچک‌سازی مزد و عادی‌سازی فقر.

کارگر بسته‌ی خواروبار نمی‌خواهد. کارگر جایگزین مزدی نمی‌خواهد. مطالبه روشن است: مزدی که واقعاً امکان تأمین سبد معیشت را بدهد. هر سیاستی که به‌جای تعیین مزد ریالی واقعی، به توزیع ارقام اسمی و ناکارآمد متوسل شود، نه سیاست حمایتی، بلکه ادامه‌ی خط تولید فقر مزدی است.

مسئله امروز کارگران، نبودِ تعریف نیست؛ مسئله، نبودِ شجاعت در تعیین عدد واقعی مزد است.

سبد معیشت اگر مبنای تعیین مزد ریالی واقعی نشود، به‌جای ابزار عدالت، به ابزار توجیه فقر تبدیل می‌شود.

کارگر خواروبار نمی‌خواهد، بسته نمی‌خواهد، اسم جدید نمی‌خواهد؛ مزدی می‌خواهد که بتوان با آن زندگی کرد، نه فقط زنده ماند.

وقتی سبد معیشت واقعی قریب به ۵۰ میلیون تومان است، بحث بر سر مزد ۱۲ یا ۱۵ میلیونی، دیگر تعیین مزد نیست؛ مدیریت فقر است.

طبق اعلام رسمی سخنگوی دولت در سال ۱۴۰۳، خط فقر یک خانواده ۴ نفره به ازای هر نفر ۶ میلیون و۱۲۸ هزار تومان حدود ۲۵ میلیون تومان برآورد شده است. با درنظرگرفتن تورم نزدیک به ۶۰ درصدی، سبد معیشت واقعی امروزِ یک خانواده ۴ نفره رقمی در حدود ۵۰ میلیون تومان در ماه است.  این عدد نه برآورد آینده است و نه محاسبه بدبینانه؛ واقعیت امروز هزینه‌های زندگی است.

فاصله‌ی میان این رقم با حداقل مزد موجود، نشان می‌دهد مسئله کارگران چانه‌زنی مزدی نیست، بلکه شکاف عمیق میان مزد و معیشت است. سبد معیشت خانواده ۴ نفری در مرز ۵۰ میلیون تومان؛ خط قرمزی که شورای عالی کار مدام از آن عبور می‌کند.