بن‌بست در پروژه کشته‌سازی رسانه‌های اسرائیلی

سرویس راستی‌آزمایی، پایگاه خبری_تحلیلی رواج۲۴؛ جریان رسانه‌ای فارسی‌زبان پس از ناکامی در میدان، بار دیگر به استراتژی نخ‌نمای «کشته‌سازی» و «تولید اخبار جعلی» متوسل شده است. بررسی چهار پرونده اخیر نشان می‌دهد که این رسانه‌ها چگونه با استفاده از تصاویر آرشیوی، افراد زنده و حتی حوادث طبیعی، سعی در تحریک احساسات عمومی دارند. در ادامه به واکاوی این چهار دروغ بزرگ می‌پردازیم.

ماجرای «سپهر ابراهیمی» و سناریوی «سپهر بابا کجایی؟»

یکی از احساسی‌ترین پروژه‌های کشته‌سازی، انتشار وایرال ویدیویی بود که در آن پدری با سوز و گداز فرزندش را صدا می‌زد: «سپهر بابا کجایی…». رسانه‌های ضدایرانی بلافاصله این ویدیو را به جوانی به نام «سپهر ابراهیمی» نسبت دادند و مدعی شدند او در اغتشاشات کشته شده است.

واقعیت: بررسی‌ها و مصاحبه با خانواده واقعی سپهر ابراهیمی پرده از این سناریو برداشت. مشخص شد که صدای روی ویدیو و شخصِ در تصویر، ارتباطی با پرونده مورد ادعا نداشته و صرفاً یک تشابه اسمی یا مونتاژ هدفمند برای جریحه‌دار کردن افکار عمومی بوده است.

پدر سپهر ابراهیمی بوکسور جوان ایرانی که در جریان اغتشاشات دی‌ماه در شهریار، هدف کشته‌سازی تروریست‌ها قرار گرفت، می‌گوید: تروریست‌ها شاهرگ پسرم را زده بودند. ما اصلا راضی نیستیم شبکۀ منافقین و تروریست‌ها فیلم و عکس بچۀ من را پخش ‌کند؛ خواهش می‌کنم این موضوع را پیگیری کنید.

رسوایی بین‌المللی؛ شوک دختر اسرائیلی از خبر مرگش در ایران!

شاید عجیب‌ترین گاف رسانه‌ای دشمن، مربوط به تلویزیون رژیم صهیونیستی باشد. این شبکه در گزارشی با هدف نمایش گستردگی سرکوب، تصویری را به عنوان یکی از «چهار یهودی کشته شده در اعتراضات ایران» پخش کرد.

واقعیت: صاحب عکس، دختری اسرائیلی به نام «نویا صیون» بود که زنده و سالم در خانه‌اش نشسته بود! وی پس از دیدن تصویر خود به عنوان «کشته‌شده» در تلویزیون، دچار شوک شد و اعلام کرد که هرگز پایش به ایران نرسیده است. پدر او نیز با ادبیاتی طنزآمیز به این گاف واکنش نشان داد و گفت که دخترش هفته گذشته اصلاً در تهران نبوده است. این ماجرا نشان داد دستِ رسانه‌های فارسی‌زبان تا چه حد خالی است که حتی شهروندان خودشان را قربانی پروژه کشته‌سازی در ایران می‌کنند.

دروغ پلدختر؛ مصادره فوت طبیعی رئیس هیئت بوکس

شبکه صهیونیستی «ایران اینترنشنال» در ادعایی دیگر، فوت مرحوم «علی عالی‌پور»، رئیس هیئت بوکس پلدختر را به شکنجه و بازداشت نسبت داد و مدعی شد وی در ۱۹ دی‌ماه و پس از آزادی جان باخته است.

واقعیت: اسناد پزشکی و اظهارات رئیس بیمارستان امام خمینی(ره) پلدختر حقیقت را آشکار کرد. اولاً، مرحوم عالی‌پور در تاریخ ۱ بهمن‌ماه (نه ۱۹ دی) فوت کرده است. ثانیاً، فوت وی در محل کار و بر اثر عارضه طبیعی بوده و هیچ‌گونه آثار ضرب و جرح یا شکنجه‌ای بر بدن وی وجود نداشته است. خانواده مرحوم نیز هرگونه ارتباط فوت وی با اغتشاشات را قویاً تکذیب کردند.

پرونده «دیانا بهاری»؛ موج‌سواری روی نام‌ها

در ادامه سریال کشته‌سازی، نام «دیانا بهاری» نیز به عنوان یکی دیگر از قربانیان نوجوان در لیست رسانه‌های معاند قرار گرفت تا با استفاده از نام یک دختر، مظلوم‌نمایی جدیدی خلق شود.

واقعیت: پیگیری‌ها نشان می‌دهد که این مورد نیز همچون موارد مشابه (نظیر پرونده‌سازی برای فوت‌های ناشی از حوادث شخصی یا بیماری)، یک سناریوی ساختگی بوده است. رسانه‌ها تلاش کردند بدون ارائه سند معتبر و صرفاً با تکرار یک نام در فضای مجازی، علت فوت یا حادثه احتمالی برای این فرد را به درگیری‌های خیابانی ربط دهند، در حالی که شواهد میدانی و گزارش‌های رسمی، سناریوی امنیتی بودن ماجرا را کاملاً رد کرده و شنان می‌دهد که مرحومه سانحع تصادف جان باخته است.

نتیجه‌گیری

کنار هم قرار دادن این چهار قطعه پازل از سوءاستفاده از احساسات پدرانه در ماجرای سپهر، تا زنده کردن مرده در ماجرای دختر اسرائیلی و مصادره فوت‌های طبیعی در پلدختر و پرونده دیانا نشان می‌دهد که «حقیقت»، اولین قربانی رسانه‌هایی است که برای زنده نگه داشتن آتش آشوب، از هیچ دروغی دریغ نمی‌کنند.

///انتهای پیام